پــــــدرم تـنها کـسی است

که به من ثابت کرد بی شک

مـردهـا هـم مـی تـوانـنـد فـرشـتـه بـاشـنـد

پدر عزیزم

زیباترین موسیقیِ دنیا ، تپشِ قلبِ شماست

الهی ضعیفان را پناهی ؛

قاصدان را بر سر راهی ؛

مومنان را گواهی ؛

چه عزیز است آنکس که تو خواهی!

الهی هر که تو را شناسد ؛ کار او باریک

و هر که تو را نشناسد ؛ راه او تاریک

الهی توانائی ده که در راه نیفتیم

و بینائی ده که در چاه نیفتیم

الهی

بر عجز خود آگاهم و بر بیچارگی خود گواهم

خواست خواستِ توست ؛ من چه خواهم

چرا تو ای شکسته دل ، خدا خدا نمیکنی ..؟

خدای چاره ساز را،چرا صدا نمیکنی..؟

به هر لب دعای تو فرشته بوسه میزند..

برای درد بی امان ، چرا دعا نمیکنی..؟

به قطره قطره اشک تو خدا نظاره میکند ..

به وقت گریه ها چرا خدا خدا نمیکنی..؟

سحر ز باغ ناله ها ، گل مراد میدمد ..

به نیمه شب چرا لبی به ناله وا نمیکنی..؟

دل تو مانده در قفس ،جدا زآشیان خود..

پرنده ی اسیر را چرا رها نمیکنی..؟

ز اشک نقره فام خود، به کیمیای نیمه شب..

مس سیاه قلب را چرا طلا نمیکنی..؟

به بند کبر و ناز خود از آن اسیر مانده ای..

که روی عجز و بندگی به کبریا نمیکنی..؟

خــــــدایا

دستهایت را زیر تنهایی ام ستون کن

من از آوارگی می ترسم

مَن طلبنی وَجَدَنی 

و مَن وَجَدَنی عَرَفَنی 

و مَن عَرَفَنی اُحِبَنی 

و مَن اُحِبَنی عَشَقَنی 

و مَن عَشَقَنی عَشَقتَهُ 

و مَن عَشَقتَهُ قَتَلتَهُ

و مَن قَتَلتَهُ فَعَلَیَ دیَتَهُ

 و مَن عَلَیَ دیَتَهُ و اَنا دیتَهُ

آن کس که مرا طلب کند، من را می یابد 

 و آن کس که مرا یافت، من را می شناسد 

و آن کس که مرا شناخت، من را دوست می دارد 

و آن کس که مرا دوست داشت، به من عشق می ورزد 

آن کس که عاشقم شد من نیز عاشقش می شوم

و آن کس که من عاشقش شدم،او را می کشم 

و آن کس را که من بکشم،خونبهای او بر من واجب است 

و آن کس که خونبهایش بر من واجب شد

پس خود من خونبهای او می باشم

الجواهر السنیه، ص 94 - بحارالانوار، ج 67، ص 25

کوله بارت را ببند

شاید این چند سحر فرصتِ آخر باشد 

که به مقصد برسیم

بشناسیم خــــــــــدا را

و بفهمیم که یک عمر چه غافل بودیم

خــــدایــا

 منی  که  تو کنارش نباشی تومنی نمی ارزد

خـــــــاک را پرسیدم

می توانی آیا

دلِ مادر گردی؟

آسمانی شوی و خرمنِ اختر گردی؟

گفت نی نی هرگز

من برای این کار

بوستان کم دارم

در دلم گنجِ نهان کم دارم

این جهان را گفتم

هستی و مکان را گفتم

می توانی آیا

لفظِ مادر گردی؟

همه ی رفعت را

همه ی عزت را

همه ی شوکت را

بهرِ یک ثانیه بستر گردی؟

گفت نی نی هرگز

من برای این کار

آسمان کم دارم

اختران کم دارم

رفعت و شوکت و شان کم دارم

عزّت و نام و نشان کم دارم

آن جهان را گفتم

می توانی آیا

لحظه ای دامنِ مادر باشی؟

مهدِ رحمت شوی و سخت معطّر باشی؟

گفت نی نی هرگز

من برای این کار

باغِ رنگینِ جنان کم دارم

آنچه در سینه ی مادر بُوَد آن کم دارم

الهی... با خاطری خسته...

در انتظار رحمتت نشسته ام

می‌دهی... کریمی

نمی‌دهی... حکیمی

گـــــاهی نـــــه گریـــــه آرامت می کنــــد

و نـــــــــــه خنــــــــده

نــــــــه فریـــــــــاد آرامــت می کنــــــــد

و نـــــــه سکــــــــوت

آنجـــــاست کـــــه بـــا چشمانی خیس

رو بـــه آسمـــــان می کنی و می گویی

خدایــــــا  

تنهـــــا تــــو را دارم 

  تنهـــــــایم مگـــــــذار

۞ کَمْ مِنْ قَبِیحٍ سَتَرْتَهُ ... ۞

خــــــــدایا

ما به امید "رازدار" بودنت ، "راز" دار شدیم

و شرم نکردیم از زیادی رازها و گناه ها

یا ستارالعیوب

❤❤❤

۞ وَ بِرَحْمَتِکَ أَخْفَیْتَهُ وَ بِفَضْلِکَ سَتَرْتَهُ ... ۞

دعای کمیل :

ولی به مهربانی خــود آنها را پنهان کردی،

و از فضل خــود آنها را پوشاندی

و خــــداوند میخواندت :

 کـــافــــی ســــت کـــه یــکــبـــار دیــــگـــر

نــــامـــم را صـــدا بـــزنـــی

«كَيْفَ تَكْفُرُونَ بِاللّهِ وَ كُنْتُمْ أَمْواتًا فَأَحْياكُمْ

ثُمَّ يُميتُكُمْ ثُمَّ يُحْييكُمْ ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ؛

آیه 28 سوره ی بقره

چگونه به خدا كافر مي شويد.

در حالي كه شما مردگان بوديد

و او شما را زنده كرد؛

سپس شما را مي ميراند؛ و بار ديگر شما را زنده مي كند؛

سپس به سوي او باز گردانده مي شويد».

(«وَاللَهُ سَرِیعُ الْحِسَابِ ؛ آیه 202 سوره بقره)

خدا سریع الحساب است

از پنجره ی روزگار به درختِ عمر که می نگرم

خوش تر از یاد ِخداوند ثمری نیست

جِسم خاک می شود

آنچه که در پیشگاه خداوند سرفرازمان می کند

اخلاصی است که در بندگی داشتیم

به راستی چقدر اخلاص داریم؟؟؟

حضرت محمد ص:

مَن أخلَصَ لِلّهِ أربَعينَ صَباحا ظَهَرَت

يَنابيعُ الحِكمَةِ مِن قَلبِهِ عَلى لِسانِهِ

هر كس چهل روز خود را براى خدا خالص كند

چشمه هاى حكمت از قلب وى بر زبانش جارى مى شود.